Prace powiązane z odprowadzaniem ścieków zaczynają się zwykle od określenia miejsc, w których będą znajdować się urządzenia sanitarne a także którędy zostaną poprowadzone przewody. Dopiero w przyszłości można oszacować, jakie elementy przydadzą się do wykonania całego układu. W tym zakresie akcesoria kanalizacyjne pełnią różnorodne funkcje.
Służą w głównej mierze do łączenia rur, wykonywania rozgałęzień, zmiany kierunku lub implementacji przewodów o innych średnicach. W praktyce nie wszystkie elementy można stosować zamiennie. Należy sprawdzić ich wymiary i przeznaczenie, oraz materiał, z którego zostały zrealizowane. Szczególnej sugestie wymagają miejsca, gdzie kilka przewodów łączy się w jeden odcinek. Niewłaściwe rozmieszczenie takich połączeń może w późniejszym czasie utrudniać dostęp do instalacji. Z tego powodu przed rozpoczęciem montażu bardzo dobrze jest przeanalizować cały przebieg rur, zamiast dobierać kolejne części dopiero w trakcie prac.
Istotnym etapem jest wyznaczenie poziomów, zwłaszcza gdy przewody będą prowadzone w podłodze lub w gruncie. Budowa kanalizacji wymaga zachowania określonych parametrów przewodów, a ich położenie powinno odpowiadać przyjętemu projektowi i warunkom występującym na danym terenie. Przy kanalizacji zewnętrznej należy uwzględnić w głównej mierze głębokość wykopu, rodzaj podłoża a także sposób zaprojektowania zasypki. Rury ułożone na nierównym podłożu mogą z czasami zmienić swoje położenie, dlatego przygotowanie dna wykopu jest częścią prac, której nie warto traktować jako niewiele istotnego etapu. W sytuacji dłuższych odcinków znaczenie moraz możliwość stworzenia odpowiednich punktów kontrolnych. Przy zmianie trasy przewodu trzeba jednakże zwrócić uwagę na liczbę i rodzaj użytych kształtek. Właściwie każde kolano, rozgałęzienie czy redukcja wpływa na układ instalacji, dlatego ich rozmieszczenie powinno wynikać z rzeczywistych potrzeb, a nie jedynie z wygody montażu.
Wewnątrz budynku uwagę zwraca się również na sposób prowadzenia przewodów w miejscach, gdzie w późniejszym czasie znajdą się zabudowy, szafki albo inne elementy wyposażenia. W trakcie wykonywania instalacji przestrzeń jest zazwyczaj łatwo dostępna, jednak po zakończeniu remontu sytuacja zmienia się w pełni. Dostęp do połączenia znajdującego się pod posadzką może być bardzo ograniczony, tożsamo jak do przewodu ukrytego za stałą zabudową. Dlatego już w trakcie montażu warto określić, które miejsca mogą wymagać późniejszej kontroli. W zależności od układu wykorzystuje się w tym celu elementy umożliwiające dostęp do przewodu, a ich położenie powinno pozwalać na rzeczywiste użycie. Częstym błędem jest pozostawienie punktu rewizyjnego w miejscu, do którego po wykonaniu wszystkich warstw nie ma praktycznego dojścia. Znaczenie ma też sposób łączenia poszczególnych części. Przy montażu powinno się zachować zgodność elementów i nie próbować kompensować różnic wymiarowych przypadkowymi rozwiązaniami.
Przed zakryciem przewodów przydaje się dokładna kontrola wykonanych prac. Widać wtedy, czy wszystkie połączenia zostały wykonane zgodnie z założeniami, czy rury znajdują się na odpowiednim poziomie i czy zaplanowany przebieg instalacji został zachowany. W przypadku kanalizacji prowadzonej pod ziemią jest to w szczególności ważne, ponieważ po zasypaniu wykopu późniejsza ocena ułożenia przewodów staje się dużo trudniejsza. Analogicznie wygląda sytuacja przy instalacjach ukrytych w posadzce lub ścianach. Dokumentowanie przebiegu rur może w późniejszym czasie ułatwić prace remontowe, ponieważ pozwala ograniczyć przypadkowe ingerowanie w miejsca, w których znajdują się przewody. Przydatne jest również zachowanie informacji o przeznaczonych średnicach i miejscach rozgałęzień. Takie dane mają znaczenie wtedy, gdy po kilku latach należy zmienić fragment instalacji albo wyszukać miejsce występowania kłopotu. Prawidłowe rozmieszczenie rur i akcesoriów pozostaje zatem związane nie tylko i wyłącznie z samym montażem, lecz też z późniejszą możliwością rozpoznania konstrukcji całego układu.
Zobacz także: osadnik rynny pionowy.